فصل نو

...
فرزندانتان، فرزندان شما نیستند.
آنان فرزندان زندگی‌اند که به خویشتن خویش
مشتاق‌اند.
آنان به‌وسیله‌ی شما به این جهان می‌آیند اما از آن‌ِ شما
نیستند.
اگرچه با شما زندگی می‌کنند اما از آنِ شما نیستند.
شما می‌توانید به آنان عشق بورزید، اما نمی‌توانید بذر
اندیشه‌هایتان را در آنان بکارید،
زیرا اندیشه‌ی مستقلی دارند.
شما می‌توانید برای تن‌شان خانه بسازید، اما روان‌شان در
این خانه نخواهد ماند.
زیرا آنان به خانه‌ی فردا تعلق دارند؛ فردایی که در خواب
نیز نمی‌توانید دید.
می‌توانید بکوشید مانند آنان شوید، اما بیهوده است
که بکوشید آنان را مانند خود کنید.
زیرا زندگی به عقب بازنمی‌گردد و در خانه‌ی دیروز به
سر نمی‌برد.
...

برگرفته از كتاب:
جبران خليل، جبران؛ پيامبر؛ برگردان حيدر شجاعي